Po, kështu është më mirë për Facebook: paragrafë më të plotë, më shumë detaje dhe më shumë emocion, që historia të mos duket e shkurtër dhe ta mbajë lexuesin deri në fund.
Sot është ditëlindja ime, por në vend që të jem i lumtur, po ndihem më i vetmuar se kurrë. E di që kur të kthehem në shtëpi nuk do të më presë askush me një tortë, me dhurata apo me një “Gëzuar ditëlindjen”. Zakonisht të gjitha festat në familjen tonë organizohen me shumë dashuri dhe shpresë, por kur vjen dita ime, gjithçka duket ndryshe. Te xhaxha Gala ka dy vajza dhe për ditëlindjet e tyre gjithmonë mblidhemi të gjithë. Shkojmë në restorant, blejmë tortë, bëjmë fotografi dhe mundohemi që ato të ndihen të veçanta. Unë i dua vajzat e xhaxhait dhe nuk kam asgjë kundër tyre, por brenda vetes nuk mund të mos pyes veten: pse për mua nuk bëhet kurrë e njëjta gjë?
Dikur jeta ime ishte krejt ndryshe. Kur prindërit e mi ishin gjallë, ditëlindja ishte një nga ditët që mezi e prisja gjatë gjithë vitit. Nëna fillonte të përgatiste gjithçka që më herët dhe shtëpia mbushej me njerëz, zëra dhe të qeshura. Shkonim të gjithë bashkë në karusel, hanim akullore dhe ndonjëherë nëna thërriste edhe një kloun, sepse e dinte sa shumë i adhuronim. Babai kujdesej që të mos më mungonte asgjë dhe gjithmonë gjente një mënyrë për të më bërë të buzëqeshja. Nuk kishim nevojë për gjëra të shtrenjta. Mjaftonte që ishim bashkë. Atëherë nuk e kuptoja sa e çmuar ishte ajo kohë.
Sot, kur i kujtoj ato ditë, më duket sikur po shoh jetën e dikujt tjetër. Prindërit e mi nuk janë më dhe bashkë me ta duket sikur u zhduk edhe ajo ngrohtësi që kishte shtëpia jonë. Kam ende disa fotografi të vjetra ku jam duke qeshur pranë tyre dhe ndonjëherë i shikoj për orë të tëra. Më kujtohet zëri i nënës, mënyra si më përqafonte dhe mënyra si babai mundohej të më bënte të ndihesha i rëndësishëm. Sot do të jepja gjithçka vetëm për t’i pasur edhe pesë minuta pranë meje.
Këtë mëngjes u zgjova herët. Për disa sekonda nuk e mbajta mend se çfarë dite ishte, por sapo pashë datën në telefon, zemra m’u rëndua. E mora telefonin dhe prisja të shihja ndonjë mesazh. Ndoshta një urim nga familja, ndonjë shok apo dikush që do të më kujtonte. Por minutat kaluan dhe telefoni qëndroi i heshtur. Në një moment mendova se ndoshta njerëzit ishin thjesht të zënë dhe se më vonë do të më telefononin. Por edhe pas disa orësh nuk ndryshoi asgjë.
Pastaj hapa rrjetet sociale dhe bëra gabimin që ndoshta nuk duhej ta bëja. Pashë fotografitë e ditëlindjes së njërës prej vajzave të xhaxhait Gala. Të gjithë ishin mbledhur në restorant. Kishte një tortë të madhe, dhurata, lule dhe njerëz që qeshnin. I pashë fotografitë njëra pas tjetrës dhe nuk ndjeva xhelozi. Ndjeva vetëm një boshllëk të madh. Mbylla telefonin dhe qëndrova për disa minuta duke parë murin përballë. Mendova për prindërit e mi dhe për mënyrën se si dikur një ditëlindje e imja ishte arsye që e gjithë familja të mblidhej.
Në mbrëmje nuk durova dot më të qëndroja brenda. Vesha xhaketën dhe dola për të ecur pak. Nuk kisha ndonjë vend ku doja të shkoja. Thjesht doja të mos isha vetëm në atë shtëpi. Kur u ktheva, te dera pashë një kuti të vogël të mbështjellë me letër. U habita, sepse nuk prisja asnjë dhuratë. Nuk kishte emër dhe as adresë. Kishte vetëm një copë letër të ngjitur sipër ku shkruhej: “Për ty. Hape vetëm kur të jesh vetëm.”
E mora kutinë dhe hyra brenda. Për disa minuta nuk pata guxim ta hapja. Nuk e dija kush ma kishte lënë dhe pse. Më në fund hoqa letrën mbështjellëse dhe hapa kutinë. Brenda ishte një fotografi e vjetër e familjes sime. Ishim të gjithë bashkë në një nga ditëlindjet e mia. Unë isha i vogël dhe po qeshja, nëna qëndronte pas meje dhe babai mbante tortën. E mora fotografinë në duar dhe lotët më dolën pa e kuptuar.
Poshtë fotografisë ishte një zarf. E hapa dhe brenda gjeta një letër. “Nëse po e lexon këtë, do të thotë se sot je duke menduar se të gjithë të kanë harruar. Por dua të dish diçka: nuk është e vërtetë. Ndoshta kemi gabuar duke mos të treguar atë që ndiejmë, por kjo nuk do të thotë se nuk të duam.”
Nuk e dija kush e kishte shkruar. Vazhdova të lexoja dhe në fund të letrës pashë një fjali që më bëri të ndaloja: “Prindërit e tu na kërkuan që të mos lejonim kurrë që ti të ndiheshe vetëm.”
Në fund të letrës ishte shkruar një adresë dhe një orë. Nuk kishte asnjë shpjegim tjetër. Për disa minuta mendova të mos shkoja. Por diçka brenda meje më tha se duhej ta bëja. Mora çelësat dhe dola përsëri nga shtëpia.
Kur mbërrita në adresën që ishte shkruar në letër, pashë një derë të madhe. Nuk e dija çfarë kishte pas saj. Mora frymë thellë dhe hapa derën.
Ajo që pashë më bëri të ngrija kokën dhe të mos besoja sytë. Përpara meje ishte një tavolinë e shtruar, një tortë me emrin tim dhe fotografi nga ditëlindjet e mia të fëmijërisë. Në mur ishte vendosur fotografia e prindërve të mi. Por ajo që më tronditi më shumë ishte se në atë dhomë ishin të gjithë njerëzit e familjes.
Edhe xhaxha Gala ishte aty.
Për disa sekonda askush nuk foli. Pastaj ai u afrua drejt meje dhe më tha vetëm dy fjalë: “Na fal.”
Unë nuk dija çfarë të përgjigjesha. Ai më përqafoi dhe më tha se e dinte që gjatë këtyre viteve isha ndier i harruar. Më tha se ndoshta kishin bërë gabim që menduan se unë doja të qëndroja vetëm pas humbjes së prindërve. “Ne menduam se po të lëmë hapësirë, po të bëjmë mirë,” më tha. “Por nuk e kuptuam që ti nuk kërkoje hapësirë. Ti kërkoje vetëm dikë që të të thoshte se nuk je vetëm.”
Pastaj njëra prej vajzave të tij më dha një kuti të vogël. E hapa dhe brenda ishte një send që e njihja shumë mirë. Ishte një kujtim nga nëna ime, diçka që ajo ma kishte dhënë kur isha fëmijë dhe që besoja se kishte humbur shumë vite më parë.
Xhaxhai më shpjegoi se nëna ime ia kishte dhënë atë për ta ruajtur. I kishte thënë se një ditë, kur unë të isha rritur, ai duhej të ma kthente. Ajo kishte frikë se mos një ditë unë do të harroja sa shumë më donte.
Në atë moment nuk mund të mbaja më veten. Qava si një fëmijë. Nuk më interesonte kush ishte aty dhe as nëse dikush po më shikonte. Për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeva sikur dikush më kishte kthyer një pjesë të fëmijërisë sime.
Pastaj u fikën dritat.
Dhe të gjithë filluan të këndonin “Gëzuar ditëlindjen”.
Nuk ishte restoranti më i shtrenjtë. Nuk kishte qindra njerëz dhe as dhurata të mëdha. Por për mua ishte festa më e bukur që kisha pasur prej vitesh. Sepse për herë të parë kuptova se ajo që më kishte munguar nuk ishte torta, restoranti apo dhuratat.
Më kishte munguar ndjenja se dikush më kishte kujtuar.
Pas tortës dola pak jashtë. Shikova qiellin dhe mbajta në dorë fotografinë e vjetër të prindërve të mi. Me lot në sy thashë: “Sikur të ishit këtu…”
Nuk mora përgjigje.
Por për herë të parë nuk u ndjeva bosh.
Sepse kuptova diçka që ndoshta duhej ta kuptoja shumë më herët: njerëzit që kemi humbur nuk mund të kthehen, por dashuria që ata na kanë dhënë nuk zhduket. Ajo mbetet te kujtimet, te njerëzit që na rrethojnë dhe te gjërat e vogla që ata kanë lënë pas.
Atë natë u ktheva në shtëpi me një tortë në duar, disa fotografi dhe një dhuratë të vogël nga nëna ime.
E vendosa fotografinë e familjes pranë shtratit.
Dhe para se të flija, për herë të parë pas shumë vitesh, buzëqesha.
Ndoshta jeta ime nuk ishte kthyer si dikur.
Por atë ditëlindje kuptova se nuk isha harruar.
Dhe ndoshta kjo ishte dhurata më e madhe që mund të merrja.
