E dashur Kostandina!(Nina)đ
Jemi mirĂ«! I ndjek nĂ« çdo çast e moment fĂ«mijĂ«t tanĂ« por tĂ« rritur dhe zotĂ«r nĂ« jetĂ«t e tyre, kurse nipatâŠ,vrapoj t’i shikoj,shijoj,loz e qesh,e zhytem nĂ« pĂ«rqafimin e tyre, janĂ« dashuri e madheâŠ
Adean ma ke lĂ«nĂ« si oksigjen nĂ« jetĂ«n time, ajo ma mbush shtĂ«pinĂ« dhe shpirtinâŠ,por Ty ahhh Ty sa tĂ« ka dashurâŠ,shumĂ« herĂ« ka ardhur me mua te banesa jote nĂ« qytetin e heshtur e shtĂ«pinĂ« tonĂ« e ka mbuluar me fotot e tua.
Ti qĂ« e rrite e mban shumĂ« mirĂ« mend kur e vogĂ«l, vishte rrobat e tua dhe ne shkriheshim sĂ« qeshuriâŠ,e sot ajo sĂ«rish i rivesh e provon dhe mĂ« thotĂ«-hĂ« gjysh si mĂ« rrinĂ«?!
E shikoj dhe sytĂ« mĂ« mjegullohen nga lotĂ«tâŠ
Edhe Teos e Brus po rriten shpejt e tĂ« bukurâŠ,herĂ« pas here kujtohen dhe tĂ« kĂ«rkojnĂ«.
“Gjyshi, do mĂ« bĂ«sh dy dhurata pĂ«r Krishtlindnje!-mĂ« tha Teos
Pse?!-i thash
Sepse do mĂ« japĂ«sh edhe dhuratĂ«n nga nĂ«na Kostandina,se ajo na shikon nga lart e tĂ« thotĂ« bĂ«ji dhurata edhe nga unĂ« Teos-it dhe Brus!”-u pĂ«rlota.
A më thua mërzitem, a më thua qaj, a më thua-të mungoj?!
Të kërkoj në ëndërra,më vjen, zgjohem i vetmuar deri në ëndrrën tjetër.
MungesĂ« torturuese por jetojâŠ.,unĂ« i di Ă«ndĂ«rrat dhe amanetin e pa lĂ«nĂ« pĂ«r fĂ«mijĂ«t Kostandina, se e sa herĂ« kemi folur dhe si misionari yt kĂ«tu, do luftoj e nuk do dorĂ«zohem kurrĂ«!
Sa gjatĂ« dua tĂ« shkruaj por Ti smĂ« lexonâŠ,
Smundem mĂ«âŠpor, do tĂ« tĂ« shkruaj sĂ«rish por nĂ« ditĂ«lindje, sepse nuk dua tĂ« tĂ« kujtoj nĂ« kĂ«tĂ« ditĂ« Kostandina imeâŠTi jeton nĂ« mua e mes nesh pĂ«rgjithmonĂ«.đ€đ„ș
