Shtetet e Bashkuara njoftuan më 28 shkurt se kanë ndërmarrë sulme ushtarake parandaluese kundër Iranit, pasi, sipas zyrtarëve amerikanë, vlerësimet e inteligjencës tregonin se Teherani po përgatitej të përdorte arsenalin e tij të raketave kundër forcave amerikane dhe aleatëve në rajon. Sipas administratës, Irani gjithashtu nuk kishte treguar gatishmëri për të pranuar kufizime domethënëse ndaj programit të tij bërthamor.
Gjatë një bisede informuese me gazetarë, zyrtarë të lartë të administratës së presidentit Donald Trump deklaruan se kombinimi i informacionit për një sulm të mundshëm iranian dhe dështimi i përpjekjeve diplomatike e lanë presidentin “pa alternativa të tjera” përveç veprimit ushtarak.
Sipas tyre, vendimi u ndikua nga ajo që u cilësua si një kërcënim i dyfishtë: ambicia afatgjatë e Iranit për të siguruar armë bërthamore dhe kapacitetet e menjëhershme raketore konvencionale. Një zyrtar theksoi se arsenali iranian i raketave balistike, veçanërisht në jug të vendit, përbënte një rrezik serioz për forcat amerikane të vendosura në rajon. Ai argumentoi se veprimi para lëshimit të raketave do të reduktonte ndjeshëm viktimat e mundshme.
Zyrtarët shtuan se inteligjenca amerikane sugjeronte mundësinë që Irani të përdorte raketat si masë parandaluese ose si kundërpërgjigje ndaj çdo veprimi kundër tij. Që nga sulmet e 28 shkurtit, sipas tyre, forcat iraniane kanë shënjestruar lokacione civile, përfshirë hotele dhe aeroporte në Kuvajt dhe Emiratet e Bashkuara Arabe, si dhe baza amerikane në rajon.
Administrata amerikane theksoi gjithashtu se Irani ka refuzuar vazhdimisht të diskutojë kufizime për programin e tij të raketave balistike, një qëndrim që u cilësua i papranueshëm nga Uashingtoni.
Zyrtarët përshkruan muaj negociatash për arritjen e një marrëveshjeje të re që do të adresonte jo vetëm pasurimin bërthamor, por edhe aktivitetet rajonale të Iranit dhe rrjetet e tij përfaqësuese. Sipas tyre, presidenti kishte udhëzuar negociatorët të kërkonin një marrëveshje që do ta pengonte përgjithmonë Iranin të siguronte armë bërthamore dhe do të kontribuonte në stabilitetin rajonal. Në këtë kuadër, SHBA-ja ofroi mbështetje për një program civil bërthamor iranian, përfshirë furnizim afatgjatë me karburant bërthamor.
Megjithatë, Irani këmbënguli në ruajtjen e kapaciteteve për pasurimin e uraniumit. Sipas administratës amerikane, propozimet iraniane parashikonin nivele pasurimi që do të tejkalonin kufijtë e vendosur nga marrëveshja bërthamore e vitit 2015, e njohur si Plani i Përbashkët Gjithëpërfshirës i Veprimit (JCPOA).
Zyrtarët amerikanë pretenduan se Irani ka zhvilluar kapacitete për prodhimin e centrifugave të avancuara IR-6 dhe ka grumbulluar uranium të pasuruar në nivele 20% dhe 60%, të cilat mund të pasurohen më tej në nivel armësh brenda një periudhe të shkurtër.
Sipas tyre, këto vlerësime, së bashku me gjetje që ia atribuuan Agjencia Ndërkombëtare për Energjinë Atomike, iu paraqitën presidentit, i cili më pas autorizoi sulmet. Ndërsa pranuan se një marrëveshje afatshkurtër mund të kishte qenë e arritshme, zyrtarët argumentuan se ajo nuk do të adresonte kërcënimin afatgjatë që, sipas tyre, paraqesin kapacitetet raketore dhe bërthamore të Iranit.
Zyrtarët nuk pranuan pyetje gjatë telefonatës informuese, ndërsa Shtëpia e Bardhë paralajmëroi deklarata të tjera publike në ditët në vijim.
