Historia e Genardit dhe Sonidës është një rrëfim thellësisht i dhimbshëm që nis në vitin 1997, në një periudhë kaosi dhe pasigurie për vendin. Nëna e tyre u vra aksidentalisht nga një plumb qorr, teksa po përgatiste byrek në ballkonin e shtëpisë. Ajo humbi jetën në çast, para syve të dy fëmijëve të saj të mitur, të cilët, të pafajshëm dhe të hutuar, iu afruan duke i folur, pa e kuptuar se kishin humbur përgjithmonë njeriun më të dashur.
Pamjet e asaj nate mbetën të gdhendura thellë në shpirtin e tyre. Veçanërisht tronditës ishte fakti që Sonida, ende fëmijë, lau gjakun e nënës me duart e saj gjatë gjithë natës – një përjetim që do ta shoqëronte për gjithë jetën.
Pas kësaj tragjedie, jeta e dy fëmijëve ndryshoi rrënjësisht. Edhe pse u rritën me dhimbjen e humbjes, ata u përpoqën të ndërtonin një të ardhme më të mirë. Me përkushtim dhe sakrificë, u dalluan si nxënës dhe studentë të shkëlqyer në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, duke u vlerësuar me medalje ari për arritjet e tyre akademike. Megjithatë, suksesi nuk arriti të shërojë plagët e brendshme, sidomos tek Sonida, e cila nuk mundi kurrë ta kapërcente traumën e humbjes së nënës.
Si të mos mjaftonte dhimbja e së shkuarës, disa muaj më parë Genardi dhe Sonida humbën edhe babain e tyre në mënyrë tragjike. Ai u dhunua rëndë në rrugë dhe, si pasojë e plagëve të marra, ndërroi jetë, duke lënë pas dy fëmijë të thyer emocionalisht. Kjo humbje e dytë u shndërrua në goditjen përfundimtare, që rrënoi ëndrrat dhe shpresat e tyre për një jetë normale.
Sot, Genardi dhe Sonida po trajtohen në një spital psikiatrik, duke u përballur çdo ditë me pasojat e traumave të thella që kanë përjetuar ndër vite.
Historia e tyre është një thirrje e fortë për shoqërinë mbi rëndësinë e të qenurit pranë njerëzve që kanë kaluar ngjarje traumatike — për t’i mbështetur, dëgjuar dhe ndihmuar në kohë. Një gabim, një akt dhune apo një neglizhencë mund të shkatërrojë jo vetëm një jetë, por breza të tërë, ndërsa mbështetja dhe empatia mund të jenë shpëtimi që, fatkeqësisht, atyre u mungoi.
