Pak kush e di se pastruesi i banjave publike të Elbasanit, një plak i kërrusur me çizme gome dhe kravatë të lidhur pas pune, kishte qenë dikur Kryeministër i Shqipërisë dhe një nga njerëzit më të pasur të vendit.
Ibrahim Biçaku, biri i patriotit të shquar Aqif Pashë Biçakçiu, ishte i arsimuar në Vjenë, zotëronte disa gjuhë të huaja dhe administronte pasuri të mëdha: ferma, fabrika, toka dhe shoqëri tregtare. Ai ishte deputet gjatë mbretërisë së Zogut dhe më pas, në vitin 1943, mori detyrën e Kryeministrit në një nga periudhat më të errëta të historisë shqiptare.
Pas ardhjes së regjimit komunist, Biçaku u arrestua dhe u gjykua në Gjyqin Special të vitit 1945. Nga dënimi me vdekje shpëtoi falë ndërhyrjeve dhe dëshmive që vërtetonin se nuk kishte vepruar kundër popullit të tij. Megjithatë, jeta e tij u shndërrua në një ndëshkim të përhershëm.
Fillimisht u detyrua të punonte roje varrezash, e më pas – si formë poshtërimi publik – pastrues i banjave dhe pusetave të qytetit. Banorët e Elbasanit e kujtojnë ende: një njeri dinjitoz, që edhe në mjerim mbante kravatë dhe fliste gjermanisht, duke ruajtur hijeshinë e një jete që i ishte rrëmbyer.
Historia e Ibrahim Biçakut mbetet një nga shembujt më të fortë të përmbysjes brutale të fatit në Shqipërinë e pasluftës – një dëshmi se si pushteti politik mund të shkatërrojë jo vetëm pasurinë, por edhe dinjitetin njerëzor.
